چرا برخی از افراد ساعت‌‌‌های مچی را از پشت می‌‌بندند؟

ساعت مچی ساده جزء زیورآلاتی است که اغلب با نظرات تند فراوانی همراه است. ساعت‌‌دوستان خواه پای سبک در میان باشد خواه پای امکانات، هرگز در بیان مواضع خود واهمه ندارند. شاید حیرت‌‌آور باشد اما داغ‌‌ترین بحث بین افرادی که از ساعت استفاده می‌‌کنند نحوه‌‌ی پوشیدن ساعت مچی و به‌‌طور خاص این موضوع است که چرا بعضی افراد ترجیح می‌‌دهند ساعتشان را «از پشت» بپوشند به‌‌نحوی که صفحه‌‌ی ساعت در قسمت زیر مچشان قرار بگیرد.

بعضی از افراد به چند دلیل ساعتشان را «از پشت» می‌‌پوشند. بعضی از آنها تصور می‌‌کنند صرفاً با چرخاندن مچشان به‌‌سمت بالا راحت می‌‌توانند از زمان مطلع شوند. افراد نظامی اغلب برای حفاظت از صفحه‌‌ی ساعت و کاهش تابش خیره‌‌کننده‌‌ی آن ساعت‌‌‌هایشان را «از پشت» می‌‌پوشند و ادعا می‌‌کنند در این حالت موقع نگه‌‌داشتن تفنگ هم راحت می‌‌توانند صفحه‌‌ی ساعت را بخوانند.

پوشیدن ساعت به‌‌نحوی که صفحه‌‌ی آن رو به بالا باشد همیشه رسم نبوده است. درمیان حرفه‌‌‌های مختلف به‌‌ویژه ماموران اجرای قانون و نیرو‌های مسلح پوشیدن ساعت به‌‌صورت پشت‌‌و‌‌رو متداول بوده‌‌است. پوشیدن ساعت به این صورت راحت و کاربردی است.

این شیوه تاحد زیادی منسوخ شده‌‌است اما هنوز هم عده‌‌ای آن را ترجیح می‌‌دهند. در این مقاله به بررسی دلایل پوشیدن ساعت به‌‌صورت پشت‌‌و‌‌رو و علت تمایل بعضی از افراد به این کار خواهیم پرداخت.

چه دلایلی برای پوشیدن ساعت به‌‌صورت پشت‌‌و‌‌رو وجود دارد؟

انیشتین به ما آموخت که همه‌‌چیز نسبی است و بنابراین عده‌‌ای معتقدند که از نظر دیگران حالت پشت‌‌و‌‌روی ساعت درواقع همان حالت درست پوشیدن ساعت مچی است. شاید این‌‌طور باشد اما واقعیت این است که امروزه اکثر افراد ساعت‌‌‌های مچی‌‌شان را طوری می‌‌پوشند که صفحه‌‌ی ساعت رو به بالا قرار بگیرد. این شیوه‌‌ی بستن ساعت مچی برای چندین دهه رسم بوده و بعید است که تغییر کند.

با این‌‌حال می‌‌توان برای پشت پازدن به سنت‌‌ها و پشت‌‌ورو پوشیدن ساعت دلایل منطقی عنوان کرد (حتی اگر عده‌‌ای این روش را نمی‌‌پسندند). خب، پوشیدن ساعت به این صورت چه توجیهی دارد؟

مراقبت از ساعت دربرابر آسیب‌‌دیدگی

تاریخچه‌‌ی ساعت مچی مملو از نام مخترعانی است که سعی داشته‌‌اند دوام این ساعت‌‌ها را بیشتر و بیشتر کنند. از همه‌‌ی اینها بگذریم ساعت مچی به‌‌طرز نسبتاً خطرناکی روی قسمتی از بدن قرار می‌‌گیرد که احتمال واردآمدن ضربه و آسیب‌‌دیدگی آن بیش از سایر قسمت‌‌هاست. در قرن‌‌‌های بیستم و بیست‌‌ویکم گام‌‌‌های بلندی به‌‌سوی افزایش استحکام ساعت‌‌‌های مچی برداشته شده‌‌است.

این اقدامات شامل راه‌‌اندازی خط تولید ساعت‌‌‌های جی‌‌شاک در شرکت کاسیو و استفاده از تیتانیوم برای تبدیل ساعت‌‌‌های مچی به اقلامی تمام‌‌عیار و محکم بوده‌‌اند.

اما تاپیش از این نوآوری‌‌ها، حتی محکم‌‌ترین ساعت‌‌‌های مچی هم برای مثال درمعرض مشکلاتی نظیر خراشیدگی، ضرب‌‌دیدگی یا خردشدن بودند. در عین حال که این دغدغه‌‌ها بسیاری از مخترعان را بر آن داشت تا ساعت‌‌‌های محکم‌‌تری بسازند خود افرادی که از ساعت مچی استفاده می‌‌کردند هم به‌‌دنبال آن بودند که راهکار‌هایی در این زمینه پیدا کنند. در یک تصادف رانندگی مرگبار پوشیدن ساعت به‌‌صورت پشت‌‌ورو مانع آسیب‌‌دیدگی آن نمی‌‌شود اما این روش در یک حادثه‌‌ی جزئی می‌‌تواند جلوی خراشیدگی صفحه‌‌ی ساعت را بگیرد. این روش در ضربه‌‌ها و برخورد‌های جزئی هم کارگشاست. زندگی پر از حادثه است و هیچ‌‌چیز ناراحت‌‌کننده‌‌تر از این نیست که به پایین نگاه کنی و بفهمی ساعتت آسیب دیده است. پوشیدن ساعت به‌‌صورت پشت‌‌و‌‌رو تاحدی این مشکل را جبران می‌‌کند.

خواندن راحت‌‌تر صفحه‌‌ی ساعت

این توجیه ممکن است عجیب به‌‌نظر برسد چون معلوم است که راحت‌‌ترین راه برای خواندن صفحه‌‌ی ساعت حالتی است که صفحه‌‌ی آن در بالای مچ دست قرار بگیرد. پس چه دلیل دیگری وجود دارد که افراد بخواهند ساعت‌‌شان را به شیوه‌‌ای غیر از این بپوشند؟ خب این درست است که اکثر افراد در بیشتر مواقع با پوشیدن ساعت مچی به‌‌صورت «معمول» راحت‌‌تر می‌‌توانند صفحه‌‌ی آن را ببینند. با این‌‌حال این موضوع همیشه صدق نمی‌‌کند.

اگر شما جزء افرادی هستید که مرتب با ابزار یا جنگ‌‌افزارها کار می‌‌کنند یا اگر شغلتان ایجاب می‌‌کند برای مدت طولانی دست‌‌‌هایتان را در یک حالت ثابت نگه‌‌دارید لازم است ساعت خود را پشت‌‌ورو ببندید. تصور کنید یک نفر در حالی‌‌که یک آچارفرانسه در دست دارد دستش را بلند می‌‌کند تا یک لوله را تعمیر کند. این فرد برای اینکه بفهمد آیا زمان انجام کار بعدی فرا رسیده یا نه نیازی ندارد کارش را متوقف کند. صفحه‌‌ی ساعت او پیش رویش قرار دارد.

به همین نحو موقعی که شما یک تفنگ به‌‌خصوص با لوله‌‌ی بلند در دست دارید طبیعتاً دست غیرماشه‌‌ای شما طوری قرار می‌‌گیرد که مچ دست پشت‌‌ورو می‌‌شود. در این حالت تعلل برای چرخاندن مچ دست عیناً مرگ و زندگی را رقم می‌‌زند.

در حرفه‌‌ی پزشکی هم وقتی یک پرستار سعی دارد با پشت‌‌ورو کردن ساعتش علایم حیاتی را کنترل کند همان تبعات در انتظارش هستند.

جلوگیری از تابش خیره‌‌کننده و بازتاب

این موضوع شاید برای خیلی از افراد غیرنظامی که از ساعت استفاده می‌‌کنند مسئله‌‌ی خیلی مهمی نباشد اما در میدان جنگ به بزرگ‌‌ترین مسئله‌‌ی ممکن تبدیل می‌‌شود. در شرایطی که اختفا و پوشیدگی ارجح هستند فاش‌‌شدن موقعیت مکانی فرد به‌‌خاطر جلوه‌‌گری یک نور تصادفی عیبناک است. پوشیدن ساعت مچی به‌‌صورت پشت‌‌ورو به این معناست که وقتی خورشید درست در بالای سر فرد قرار می‌‌گیرد نور از صفحه‌‌ی ساعت منعکس نمی‌‌شود.

حتی در زندگی غیرنظامی هم شرایطی پیش می‌‌آید که جلوگیری از تابش خیره‌‌کننده اهمیت پیدا می‌‌کند یا حداقل ارجحیت دارد. همه‌‌ی ما احتمالاً این شرایط را تجربه کرده‌‌ایم که موقع رانندگی یا کار در فضای باز نزدیک بوده با یک پرتو نور سرگردان کور شویم.

شاید این مشکل بزرگی نباشد اما نمی‌‌توان تصور کرد که به‌‌عنوان یک مسئله‌‌ی مهم به آن توجه نشود. بنابراین پشت‌‌ورو بستن ساعت مچی قطعاً راهکار راحت‌‌تری نسبت به دیگر گزینه‌‌هاست.

چه افرادی ساعت‌‌‌هایشان را پشت‌‌ورو می‌‌پوشند؟

اگر تا اینجای بحث را دنبال کرده باشید احتمالاً می‌‌توانید حدس بزنید چه کسانی کاندیدای پوشیدن ساعت مچی به این شیوه هستند: افراد نظامی و ماموران پلیس. افرادی که در مناطق جنگی حضور دارند یا آن‌هایی که مرتب باید از تفنگ استفاده کنند به این موضوع واقف هستند که وقتی پای مرگ و زندگی (خود یا دیگری) درمیان باشد هر مزیتی اهمیت پیدا می‌‌کند. حتی شخصیت‌‌‌های داستان‌‌‌های جنگی نظیر جان ویک هم ساعت‌‌‌هایشان را به همین‌‌صورت می‌‌پوشند.

افراد نظامی به‌‌طور خاص به عاشق ساعت‌‌‌های محکم و استوار بودن معروف هستند. به همین دلیل است که بعضی از شرکت‌‌ها صرفاً برای این دسته از افراد ساعت می‌‌سازند. اگر پولتان را صرف خرید یک ساعت گران و باکیفیت کرده باشید انتظار دارید این ساعت در حین کار در محیط واقعی قابل‌‌استفاده باشد. این روزها چنین ساعت‌‌‌هایی راحت درمعرض آسیب‌‌دیدگی قرار نمی‌‌گیرند. دو دلیل دیگر – سهولت استفاده و عدم تابش خیره‌‌کننده- هنوز هم برای نظامیان امروزی جاری و مطرح هستند.

در دیگر حرفه‌‌ها هنوز هم افراد اغلب ساعت‌‌‌هایشان را هم به‌‌دلیل سهولت استفاده و هم به‌‌خاطر جلوگیری از آسیب‌‌دیدگی به‌‌صورت پشت‌‌ورو می‌‌پوشند. منظور ما از این افراد، پزشکان، پیراپزشکان، تکنسین‌‌‌های فوریت‌‌‌های پزشکی، لوله‌‌کش‌‌ها یا هرکسی است که کار دستی دارد.

معمولاً این افراد بهترین ساعت‌‌‌هایشان را سر کار استفاده نمی‌‌کنند (هیچ‌‌کسی دوست ندارد استفراغ بیمار یا روغن ماشین روی ساعت رولکسش بریزد) چون منطقی است که ریسک آسیب‌‌دیدگی وجود داشته باشد. یک‌‌بار دیگر تاکید می‌‌کنیم که کارکردن با دست بدون نیاز به توقف کار برای چک کردن زمان یک امتیاز واقعی است. همه‌‌ی افرادی که ساعت‌‌‌هایشان را پشت‌‌ورو می‌‌پوشند صرفاً افراد نظامی یا افرادی نیستند که کار دستی دارند. بعضی از افراد فقط همین شیوه را می‌‌پسندند. اگر یک نفر را ببینید که ساعتش را به‌‌صورت پشت‌‌ورو پوشیده به احتمال زیاد یا کار دستی دارد یا نظامی است یا قبلاً در چنین حرفه‌‌‌هایی مشغول به‌‌کار بوده است.