آزمایش کیت برچسب محافظ ساعت: آیا مثل زندگی با کاور پلاستیکی روی مبل است؟
سپتامبر ۲۰۱۹ بود که برای اولین فستیوال ساعت استرالیا به اونجا سفر کرده بودم و شانس باهام یار بود و تونستم یه کیت برچسب محافظ ساعت RX-8 برنده بشم. با اینکه میدونستم همچین کیتهای محافظی تو بازار وجود داره، اما هیچوقت فکر نمیکردم به درد من بخوره. مثل همون روکشهای پلاستیکی که قدیما روی مبلها میکشیدن، فقط یه سوال تو ذهنم ایجاد میکرد: «آخه چرا؟». خب معلومه وقتی یه ساعت لوکس دستت میکنی، روش خط و خشهای ریز (و شاید هم درشتتر) میفته. این بخشی از ماجرا و داستان زندگی اون ساعته. من همیشه اینطوری فکر میکردم، اما انگار محافظت کردن از ساعتهای ارزشمندمون یه سری مزایا هم داره.
امروزه ارزش خیلی از ساعتهای پرطرفدار، مخصوصاً مدلهای استیل رولکس، با سرعت زیادی در حال افزایشه. این ساعتها لزوماً نایاب نیستن. درسته که معمولاً نمیتونید همینطوری وارد یه فروشگاه رسمی بشید و یکی بخرید، اما تعداد زیادی از اونها تو بازار دست دوم با قیمتهایی که روز به روز بالاتر میره، پیدا میشن. وقتی تعداد زیادی از یه مدل موجوده، یکی از عوامل اصلی که روی قیمت تأثیر میذاره، وضعیت و سلامت ساعته. برای کسی که ارزش فعلی ساعتش براش مهمه و شانس این رو داشته که یکی رو به قیمت نمایندگی یا از بازار دست دوم بخره، حفظ این ارزش یا به حداکثر رسوندن افزایش قیمت احتمالی، به معنی مراقبت از ساعته. این مراقبت میتونه به دو شکل باشه: یا ساعت رو تو جعبش بذارید و توی گاوصندوق حبسش کنید، یا دنبال راهی برای محافظت از اون موقع استفاده بگردید. راستش رو بخواید من هیچ مزیتی تو نگهداشتن یه ساعت فوقالعاده تو گاوصندوق نمیبینم، مگه اینکه چندتا ازش داشته باشید یا فقط برای سرمایهگذاری خریده باشیدش. ما به عنوان عاشقای ساعت، دلمون میخواد ساعتهامون رو دستمون کنیم، از دیدنشون روی مچمون لذت ببریم، کاری کنیم که بقیه در موردش حرف بزنن (که البته تو دنیای واقعی خیلی کم پیش میاد) یا حداقل عکسش رو تو شبکههای اجتماعی به اشتراک بذاریم. معلومه که خیلی مراقبشون هستیم، اما حتی بادقتترین ما هم بالاخره با کشیده شدن ساعت به میز و وسایل دیگه، چندتا خط و خش روش میندازیم.
از بین کیتهای محافظ RX-8، من مدلی رو انتخاب کردم که برای رولکس جیمز کامرون من بود، چون اون موقع بهترین ساعت مجموعه من به حساب میومد. البته این روزها بیشتر سابمارینر بدون تاریخم رو دستم میکنم و جیمز کامرون دیگه جزو چهار ساعت برتر کلکسیونم نیست (سه تای دیگه گرند سیکو اسنوفلیک، امگا پلوپروف و رولکس اویستر پرپچوال با صفحه زرد هستن).
داخل کیت یه پنس فلزی و یه پنس پلاستیکی (که برای تعویض باتری هم به درد میخوره)، دفترچه راهنما و خود برچسبهای محافظ که با لیزر برش خورده بودن، وجود داشت. این برچسبها از شش لایه فیلم TPU (ترموپلاستیک پلیاورتان) ساخته شدن که خاصیت خودترمیمی در برابر خط و خشهای سطحی داره.
هر کسی که تا حالا برچسبهای شیشه یا استیکرهای دیگه رو با خیس کردن سطح با آب و یه قطره مایع شوینده نصب کرده باشه، با روند کار آشناست. حالا تمیزکاری دقیق و تراز کردن بینقصی که برای نصب محافظ صفحه نمایش گوشی لازمه رو هم بهش اضافه کنید تا متوجه بشید از چی حرف میزنم.
برچسبها دقیقاً اندازه و شکل مناسبی دارن، طوری که وقتی درست نصب بشن، کل سطح مورد نظر رو بدون اینکه از لبهها بیرون بزنن، میپوشونن. اینطوری دیگه گوشههاشون بلند نمیشه یا زیرشون گرد و خاک جمع نمیشه. بعضی از این برچسبها فقط چند میلیمتر عرض دارن و هیچکدوم از روی لبههای پلهای یا گوشهها رد نمیشن؛ در عوض، هر سطح صاف، برچسب مخصوص به خودش رو داره. شاید نصبشون یکم حوصله بخواد، اما نتیجه نهایی تقریباً نامرئی و بینقصه. علاوه بر قاب و قفل ساعت، برای قسمت بیرونی بندها هم برچسب وجود داره، پس اگه قبلاً چندتا از قطعات بند ساعتتون رو جدا کرده باشید، ممکنه چندتا برچسب اضافه بیارید.
با اینکه لایه محافظ نصب شده عملاً دیده نمیشه، اما برگ برنده اصلی، حسی هست که موقع لمس ساعت بهتون دست میده؛ یعنی هیچ حسی! کسی که ساعت رو دستش کرده اصلاً متوجه وجودش نمیشه. شفافیت این ماده تقریباً به طور کامل، اون پرداخت آینهای و معروف ساعتهای رولکس رو حفظ میکنه.
تو این دو سال اخیر، ساعت جیمز کامرون من به اندازه کافی استفاده شده و توی کلکسیونم جایگاه چرخشی داشته. سیستم محافظ RX-8 بدون شک تونسته تمام خط و خشهای معمول و قابل انتظار رو از روی قفل ساعت دور نگه داره و به نظر من این مفیدترین بخش کیته. اگه کیتهای محافظ فقط برای قفل ساعتهای رولکس استیلم به صورت جداگانه فروخته میشد، حتماً چندتا میخریدم. نصبشون خیلی سریعتر و راحتتر از کیت کامله و حداقل برای سبک استفاده من، محافظت عملی و خیلی خوبی رو فراهم میکنه. بعد از دو سال، گوشههای برچسب روی قفل کمکم دارن بلند میشن، که البته هنوز به سختی دیده میشه و با توجه به باز و بسته شدن مداوم قفل و کشیده شدن آستین لباس روی اون، چندان هم دور از انتظار نیست. زیر ذرهبین، میشه چندتا خط و خش خیلی ریز (و کمی کثیفی دور لبهها) رو روی خود فیلم TPU دید و من مطمئنم که این لایه محافظ به خوبی از خود ساعت در برابر این آسیبها محافظت کرده.
امروزه کیتهای محافظ ساعت دیگهای هم از تولیدکنندههای مختلف تو بازار وجود داره که برای خیلی از ساعتهای ردهبالا و لوکس، گزینههای متنوعی رو ارائه میدن.
پس اگه شما هم یه ساعت ارزشمند و دوستداشتنی دارید که ارزشش روز به روز بیشتر میشه و از پوشیدنش لذت میبرید، به جای اینکه تو گاوصندوق نگهش دارید، یه راه حل خوب برای حفظ ظاهر بینقصش در برابر آسیبهای روزمره وجود داره. اگر هم در آینده به هر دلیلی نظرتون عوض شد و دیگه نخواستید از برچسبهای محافظ استفاده کنید، خیلی راحت میتونید اونها رو جدا کنید و دوباره به اون سطح صاف و دستنخورده کارخونهای برسید و ساعت صفر کیلومتر خودتون رو داشته باشید.
