چگونه از ساعت ‌های برنز مراقبت کنیم؟

قاب ‌های ساعت برنز در سال ‌های 2020 و 2021 به اوج محبوبیت خود رسیدند، به طوری که به نظر می‌رسید هر برند بزرگی روی این آلیاژ طلایی رنگ روستیک، مهر خود را می‌زند. هیاهو از آن زمان فروکش کرده، اما مطمئناً مالکان ساعت ‌های برنز زیادی تا به حال فرصت کافی برای ایجاد زنگی شخصی خود را داشته اند. چه بخواهید جلای فلز صیقل داده شده را حفظ کنید یا بدترین اکسیداسیون ممکن را بپذیرید، روش ‌های خاصی برای مراقبت از ساعت برنزی شما وجود دارد.

با چه نوع برنزی کار می‌کنید؟

اول باید بدانید که قاب شما دقیقاً از چه نوع برنزی ساخته شده است. هر آلیاژ بسته به سازنده کمی متفاوت خواهد بود، اما چند دستور به طور کلی پذیرفته شده وجود دارد. دو گروه اصلی برنز، برنز فسفر و برنز آلومینیوم هستند. هر دو عمدتاً از مس ساخته شده اند، سپس با سایر مواد آلیاژ می‌شوند تا سختی، استحکام، قابلیت کار و مقاومت در برابر خوردگی آن افزایش یابد. برنز فسفر با قلع مخلوط می‌شود و همچنین درصد کمی فسفر دارد. برنز فسفر را می‌توان با نشانه ‌های متالورژیکی مس (Cu)، قلع (Sn) و در ن‌هایت درصد قلع مورد استفاده تشخیص داد. به عنوان مثال، CuSn8 یک آلیاژ محبوب حاوی 8٪ قلع و حدود 92٪ مس است که اجازه می‌دهد تا 0.35٪ فسفر داشته باشد. بسیاری از میکروبرندها مانند Zelos از CuSn8 استفاده می‌کنند و همچنین اسامی بزرگتر مانند Oris از CuSn6 استفاده می‌کنند.

برنز آلومینیوم به طور نسبی جدیدتر از آلیاژ تاریخی برنز و قلع است و به ویژه از آلومینیوم به جای قلع استفاده می‌کند. این نه تنها منجر به سختی بیشتر نسبت به برنز فسفر می‌شود که نسبت به فولاد ضد زنگ نرم تر است، بلکه مقاومت بهتر در برابر خوردگی و جلای روشن تری هنگام تمیز کردن ایجاد می‌کند. همچنین با آهن، نیکل یا منگنز اضافه شده در مقادیر کمتر از 0.5 درصد یافت می‌شود. مشابه CuSn8، می‌توانید محتوای تقریبی آلومینیوم را با نام ترکیب مانند CuAl8 تخمین بزنید. این آلیاژی است که Baltic Aquascaphe Bronze استفاده می‌کند و برنز آلومینیوم توسط برند‌های لوکس سوئیسی مانند IWC و Tudor Black Bay 58 Bronze نیز استفاده می‌شود.

زنگ برنز چیست و چگونه شکل می‌گیرد؟

مگر اینکه طرفدار ماشین ها یا موتور‌های زنگ زده قدیمی باشید، احتمالاً با خوردگی واقعی زیادی برخورد نکرده اید. علم مدرن مواد برای جلوگیری از خرد شدن و تبدیل شدن فلزات به گرد و غبار فوق العاده بوده است. به همین دلیل مهم است که تفاوت بین خوردگی و اکسیداسیون را درک کنید. اکسیداسیون می‌تواند اولین مرحله خوردگی باشد، به عنوان مثال واکنش آهن با اکسیژن موجود در هوا برای تشکیل اکسید آهن که به زنگ زدگی معروف است. به تدریج، این در تمام ماده گسترش می‌یابد. فلزی مقاوم در برابر خوردگی مانند برنز صرفاً در لایه سطحی اکسید می‌شود، سپس بقیه اساساً محصور شده و از آسیب بیشتر محافظت می‌شود. به همین دلیل است که طلای خالص با خلوص بالا که زنگ نمی زند، همیشه به عنوان یک فلز گرانبها در نظر گرفته شده است و چرا فولاد ضد زنگ به عنوان یک معجزه مدرن دست کم گرفته می‌شود.

از آنجایی که برنز به هر شکلی عمدتاً از مس ساخته شده است، زنگیی که به طور طبیعی تشکیل می‌شود به طور کلی اکسید مس یا CuO است. به مرور زمان، سطح طلایی برنز را به رنگ قهوه‌ای تیره تر تبدیل می‌کند و همچنین با ظاهری مات، جلای آن را کدر می‌کند. اگر کاملاً به حال خود رها شود، برنز کاملاً سیاه می‌شود – مانند یک مجسمه – اما از آنجایی که ما ساعت ها را روی مچ خود می‌پوشیم، قاب ‌های ساعت برنز به دلیل اصطکاک، مانند مجسمه ‌های سگ که به دلیل نوازش شدن، لکه ‌های طلایی روشن دارند، به طور طبیعی صیقل داده می‌شوند. برنز فسفری سریعتر از برنز آلومینیومی اکسید می‌شود که واقعاً می‌تواند بسته به ترجیحات شما یک مزیت یا یک نقص باشد. زنگی یک ساعت برنز فسفری معمولاً منحصر به فرد تر از پوشنده خواهد بود، زیرا شیمی بدن شما می‌تواند با برنز در نقاط مختلف به شکل ‌های مختلفی واکنش نشان دهد، در حالی که یک آلیاژ برنز آلومینیومی معمولاً به شکل یکنواخت تر و خطی تیره می‌شود.

علاوه بر CuO قهوه‌ای تیره، نوع دیگری از زنگ به نام ورتیگریس وجود دارد. این ماده آبی-سبز فوق العاده روشنی است که از مجسمه آزادی می‌شناسید و چیزی است که باعث می‌شود ساعت ‌های برنز به نظر برسد که دهه ها در اعماق اقیانوس غرق شده اند. ورتیگریس یک اکسید نیست، بلکه ادغام نمک ‌های مس تشکیل شده از واکنش ‌های شیمیایی مختلف با اسیدها، کلریدها، سولفات ها، سولفیدها یا کربنات ها است. استات مس (II) که با در معرض قرار دادن مس با اسید استیک ساخته می‌شد، زمانی یک روش محبوب برای ایجاد رنگدانه برای رنگ سبز به نام ورتیگریس بود، اما لکه ‌های روی ساعت برنزی شما می‌تواند هر تعداد از ترکیبات رنگی مس باشد. نمک ‌های مس کمی سمی هستند، بنابراین ممکن است بخواهید مراقب باشید که این ورتیگریس بلعیده نشود. تماس با پوست نباید نگرانی زیادی ایجاد کند، مگر اینکه به مس حساسیت داشته باشید یا بیماری ویلسون داشته باشید که مس را در اندام ‌های حیاتی جمع می‌کند.

چگونه برنز را براق نگه داریم؟

مانند تمام ساعت ها، یک قاب برنزی پوست مرده، روغن و انواع کثیفی ‌های بیولوژیکی را از مچ شما جمع می‌کند مگر اینکه آن را تمیز کنید. علاوه بر تمیز کردن گاه به گاه با یک پارچه میکروفیبر، استفاده از یک مسواک قدیمی با آب گرم و کمی مایع ظرفشویی تضمین می‌کند که ساعت شما تمیز بماند. با این حال، از آنجایی که برنز به طور طبیعی اکسید می‌شود، احتمالاً طی چند هفته تا چند ماه بسته به نوع آلیاژ، دوباره نشانه ‌های کدر شدن را مشاهده خواهید کرد. می‌توانید با استفاده از روغن معدنی یا واکس، عمر جلای برنز را افزایش دهید که به جلوگیری از اکسیداسیون کمک می‌کند.

اگر واقعاً می‌خواهید لکه یا زنگیی را که قبلاً تشکیل شده است از بین ببرید، کار بسیار آسانی است. دوباره به آن مسواک قدیمی نیاز دارید، اما این بار به جای آب و مایع ظرفشویی از اسیدی با قدرت کم مانند آب لیمو یا سرکه سفید استفاده کنید. اکسیدها و نمک ها به سرعت حل می‌شوند و ماده جامد درخشان تازه را به جا می‌گذارند. فقط حتماً بعد از آن با آب و صابون بشویید، در غیر این صورت اسید‌های باقی مانده پس از خشک شدن، روند زنگ را دوباره تسریع می‌کنند.

چطور می‌توانید زنگ زدایی را تسریع کنید؟

چه یک قاب برنز فسفری داشته باشید و چه یک قاب برنز آلومینیومی، اجبار واکنش ها با آلیاژ مس به همان شکل عمل می‌کند. تنها تفاوت این است که برنز آلومینیوم کندتر واکنش نشان می‌دهد، بنابراین بسته به نتیجه مطلوب، روش ‌های شما باید کمی شدیدتر باشد. اگر می‌خواهید برنز شما آن ظاهر قهوه‌ای کدر را با رنگ ‌های زیرین طلایی که در نور طبیعی دیده می‌شود به خود بگیرد، بهترین روش این است که هر روز آن را بپوشید. حتی یک قاب برنز آلومینیومی پس از حدود شش ماه پوشیدن کامل باید کاملاً اکسید شود و صیقل طبیعی ناشی از پوشیدن، رنگ صورتی را قابل رؤیت نگه می‌دارد. البته شیمی پوست و عرق خود شما تأثیرات متفاوتی خواهد داشت، بنابراین اگر به ویژه اسیدی هستید، واکنش سریع تر اتفاق می‌افتد.

یک روش محبوب طرفداران برای تسریع فرآیند زنگ، پوشاندن قاب ساعت با کچاپ و قرار دادن آن در آفتاب به مدت یک یا دو روز است. با توجه به اینکه سرکه، نمک و شکر علاوه بر گوجه فرنگی ‌های از قبل اسیدی، مواد اصلی کچاپ هستند، کاملاً منطقی است که چرا برنز به ویژه به آن واکنش نشان می‌دهد. نور خورشید فقط گرما ایجاد می‌کند که همه واکنش ‌های شیمیایی را تسریع می‌کند. اگر هنوز تأثیر مطلوب را ندارد، می‌توانید نمک بیشتری نیز اضافه کنید.

گوگرد تمایل دارد نتایج نسبتاً شدیدی روی برنز داشته باشد، بنابراین اگر از تمیز کردن با پیامد‌های آن یعنی بوی بد ناراحت نمی شوید، رو به آن بیاورید. می‌توانید چند تخم مرغ آب پز را در یک کیسه له کنید، ساعت خود را در آن بیندازید، مقداری نمک برای هیجان اضافه کنید و تا هر زمان که جرأت دارید آن را رها کنید. اگرچه ترفند تخم مرغ می‌تواند جالب باشد، اما هر نتیجه‌ای که حاصل شود تمایل دارد نسبتاً ظریف باشد و به راحتی پاک شود. همچنین می‌توانید ژل ‌های گوگردی بخرید که به نظر می‌رسد پرداخت ‌های بهتری ایجاد می‌کنند. اگر ساعتی با مقاومت قابل توجهی در برابر آب دارید، می‌توانید مقداری آب نمک را در خانه مخلوط کنید (یا مقداری از ساحل نزدیک جمع آوری کنید) و ساعت خود را در آن غوطه ور کنید. این یک تکنیک خوب است زیرا می‌توانید تشکیل زنگ را به طور واقعی مشاهده کنید و به جای اینکه مجبور باشید چیزی را برای آشکار شدن ن‌هایی بشویید، هر زمان که از نتایج راضی هستید آن را خارج کنید.

آخرین نکته‌ای که باید به خاطر داشته باشید این است که برنز می‌تواند فلزی نسبتاً نرم باشد و استفاده مداوم از آن در موارد نامناسب می‌تواند باعث فرسایش شدیدی شود. سختی فلزات می‌تواند بسیار متفاوت باشد، اما برنز فسفر تقریباً نصف سختی فولاد ضد زنگ 316L است، در حالی که برنز آلومینیوم فقط کمی نرم تر از فولاد ضد زنگ است. آزمایش با زنگ بسیار جذاب است، اما اکسید کردن عمدی سطح و سپس برداشتن آن لایه، مواد را از بین می‌برد که ممکن است در ن‌هایت باعث تغییر شکل ساعت شود و حتی پس از مدتی می‌تواند مقاومت آن در برابر آب را به خطر بیندازد. همچنین باید مراقب مشکلات برنز باشید که در آن کلریدها در واقع فراتر از تعمیر، مواد را خورده می‌کنند. اگر متوجه گودال ‌های عمیقی در نتیجه کدر شدن شدید، تا آنجا که می‌توانید زنگ را برداشته و سعی کنید از هرگونه واکنش شیمیایی بیشتر جلوگیری کنید.