آیا ساعت‌‌های مچی منسوخ شده‌اند؟

سرعت پیشرفت تکنولوژی خیره‌کننده است. در دهه گذشته، شاهد تغییر تکنولوژی با سرعتی حیرت‌انگیز و همراه با آن، تغییر کل جامعه بوده‌ایم. باورتان می‌شود ده سال پیش هیچ کس نام حتی یک مدل اینستاگرامی را هم نشنیده بود؟ سرعت تغییرات می‌تواند سرسام‌آور باشد، با این حال برخی از فناوری‌ها حتی در حین تکامل ثابت می‌مانند.

یکی از این فناوری‌ها ساعت مچی است. اکنون ممکن است عجیب به نظر برسد، اما ساعت مچی یکی از مهمترین گجت‌‌های قرن بیستم بود که با مقام عظیم خود، تا اعماق دریاها فرو رفته، از بلندترین کوه‌ها بالا رفته و حتی روی ماه فرود آمده است. با این حال، با فراگیر شدن گوشی‌‌های هوشمند، به نظر می‌رسد که نیاز واقعی به ساعت کم‌رنگ شده است.

پس چرا ساعت‌‌های مچی از همیشه محبوب‌تر شده‌اند؟ بیایید بررسی کنیم که چه چیزی این گجت منسوخ را به یک فناوری روز برای قرن بیست‌ویکم تبدیل می‌کند و آینده چه چیزی را رقم خواهد زد.

جهان در حال تغییر ساعت مچی

یک قرن پیش، ساعت مچی اکسسوری زنانه بود؛ محبوب اما غیرضروری. جنگ جهانی اول این وضع را تغییر داد.

سهولت دسترسی در میدان جنگ باعث شد ساعت مچی بسیار کاربردی‌تر از ساعت جیبی باشد. هنگامی که سربازان از جنگ به خانه بازگشتند، ساعت مچی به کالایی دوجنسیتی تبدیل شد و در نتیجه محبوبیت زیادی به دست آورد.

در جنگ جهانی دوم، ساعت‌‌های مچی ابزاری رایج در ارتش بود. ساعت‌سازان، مانند شرکت‌‌های سوئیسی رولکس و امگا، ساعت‌‌هایی می‌ساختند که در سخت‌ترین شرایط به کار خود ادامه دهند.

در دهه 1960، ساعت‌‌های مچی به گودال ماریانا رفتند و سطح ماه را پیمودند.

در طول قرن بیستم، ساعت مچی نه تنها مُد روز بود بلکه به ابزاری حیاتی تبدیل شد.

ساعت به عنوان ابزاری برای غواصان، خلبانان، سربازان، کوهنوردان و بسیاری از حرفه‌‌های دیگر و حتی برای سرگرمی ساخته شد. ساعت‌‌های مچی با هر پیشرفت جدید ده‌ها کارکرد و ویژگی جدید به دست می‌آوردند که تضمین می‌کرد ساعت مچی به‌روز باقی می‌ماند، حتی با وجود اینکه فناوری زیربنایی آن متعلق به چند قرن پیش است.

دهه 1970 با انقلاب کوارتز (یا بحران کوارتز که در سوئیس شناخته می‌شود) شاهد یکی از مهم‌ترین تغییرات در صنعت ساعت مچی بود: ساعت‌‌های باتری‌دار که برای حفظ زمان به کریستال‌‌های کوارتز متکی و بسیار دقیق‌تر از ساعت‌‌های مکانیکی سنتی بودند.

در نتیجه انقلاب کوارتز، ساعت‌‌های دیجیتال در دهه 1980 به یک پدیده تبدیل شد، این ساعت‌ها بسیار ارزان بودند و می‌توانستید فقط با چند دلار آنها را خریداری کنید. به این ترتیب، اختلال بزرگی در صنعت ساعت‌سازی به وجود آمد، اما در پایان دهه 80، کم‌وبیش تعادل برقرار شد و ساعت‌‌های مکانیکی ساخت سوئیس دوباره مُد شدند.

ساعت‌‌های دیجیتال اغلب شبیه جعبه و بعضاً زشت بودند. ساعت‌‌های مکانیکی در طرف دیگر انقلاب کوارتز بودند و پیچیده‌تر و نسبتاً شیک‌تر از همیشه ظاهر شدند. قرن بیستم بیشتر در رابطه با افزایش عملکرد بود، اما در پایان دهه 1990، مُد به هدف اصلی ساعت‌‌های مچی تبدیل شد که به دلیل ظهور تلفن همراه بود.

ساعت‌‌های مچی در قرن بیست‌ویکم

تاریخچه فناوری دو دهه اول قرن بیست‌ویکم بیشتر پیرامون تلفن همراه است. تلفن‌‌های همراه در سال 2000، بین مردم رایج و بخشی از زندگی روزمره بودند، اما این فناوری تا سال 2007 و عرضه آیفون ضروری به نظر نمی‌رسید. اپل دریافت که برای حیاتی کردن محصولاتش، طراحی محصول و فناوری نیاز به توجه یکسان دارند.

با محبوبیت گسترده تلفن‌‌های همراه و تبدیل شدن آنها به ضرورت زندگی روزمره، درواقع همه افراد همیشه یک ساعت در جیب خود داشتند. این یک عملکرد جزئی از فناوری‌ای بود که می‌توانست موسیقی، ویدیو و بازی‌‌های ویدیویی پخش کند، اما عملکرد اصلی ساعت مچی را تضعیف کرد. تلفن همراه ظاهراً ساعت مچی را منسوخ کرده بود. در نتیجه، هر چند سال یک بار، تعداد زیادی مقاله ظاهر می‌شوند که پایان عمر ساعت‌‌های مچی را اعلام می‌کنند.

با این حال، ساعت مچی هنوز پابرجاست و بر اساس برخی معیارها، این صنعت مثل همیشه سرحال است. در مقابل هر مقاله درباره مرگ ساعت‌‌های مچی، مقاله دیگری منتشر می‌شود که اعلام می‌کند ساعت‌‌های مچی در حال بازگشت هستند. همگام شدن با این پیش‌ بینی‌ها دشوار است. هفته به هفته، ساعت‌‌های مچی یا در حال نابودی هستند یا بهترین دوران خود را سپری می‌کنند!

به هر حال، ساعت‌‌های مچی احتمالاً باید رو به نابودی کامل باشند. عملکرد اصلی آنها زمان‌سنجی است و این روزها چنین کاربردی ضروری نیست. حتی ویژگی‌‌های اضافی ساعت‌ها در قرن بیستم (مانند ارتفاع‌سنج، سرعت‌سنج، قطب‌نما، ماشین‌حساب، دماسنج و…) در تلفن‌‌های همراه، اغلب با دقت بیشتر، گنجانده شده‌اند.

پس چرا ساعت مچی منقرض نمی‌شود؟

ظهور ساعت هوشمند

ساعت مچی با پذیرفتن آینده توانسته در دوران مدرن ما همچنان باقی بماند. به نظر می‌رسد شعار ساعت مچی این است: «اگر نمی‌توانید آنها را شکست دهید، به آنها بپیوندید». درست همان‌طور که تلفن همراه از عملکرد ساعت‌‌های مچی اولیه پیشی گرفت، ساعت مچی نیز تصمیم گرفت هوشمند شود. بدین ترتیب ساعت هوشمند وارد بازار شد.

ساعت‌‌های هوشمند اشکال و سبک‌‌های مختلفی دارند، اما تعریف اصلی آنها ساعت‌‌های مچی با صفحه لمسی است. ساعت‌‌های هوشمند، آن طور که امروزه تعریف می‌شوند، در ابتدای دهه 2010 ظاهر شدند. اما مخترعان نسل‌هاست تلاش کرده‌اند ساعت مچی و فناوری رایانه را ادغام کنند؛ ساعت‌‌هایی با قابلیت ضبط صدا، نمایشگر ویدئویی، امکان تماس تلفنی و سایر ویژگی‌‌های رایج در گوشی‌‌های هوشمند.

با این حال، مسلماً اولین ساعت هوشمند واقعی، نام مناسب ساعت هوشمند سونی بود که برای اتصال به گوشی هوشمند Xperia طراحی شده بود و دارای نوعی سیستم عامل اندروید بود.

افسوس که اول بودن به ندرت به معنای بهترین بودن است، به خصوص در دنیای فناوری. انبوهی از مشکلات در ساعت هوشمند اولیه وجود داشت و در حالی که در نسخه‌‌های بعدی بهبود‌هایی حاصل شد، تلاش سونی در فناوری پوشیدنی عمدتاً با بی‌تفاوتی مواجه شد. در عوض، بزرگترین گام رو به جلو برای ساعت هوشمند توسط یکی از رقبا برداشته شد: اپل.

ما تمام نکات را از ساعت‌‌های هوشمند ارزان‌قیمت گرفته تا گران‌ترین ساعت‌‌های هوشمندی که می‌توانید بخرید پوشش داده‌ایم، قیمت‌ها شوکه‌کننده هستند!

اپل‌واچ و آینده فناوری پوشیدنی

اپل واچ که در سال 2015 عرضه شد، اولین نوآوری اپل بود که پس از مرگ استیو جابز عرضه شد و برای تقویت آیفون طراحی شده بود، نه برای جایگزینی گوشی‌‌های هوشمند. لازم به ذکر است که اپل هنوز هم در تجارت فروش آن بسیار موفق است. روش کار اپل همیشه این بوده است که محصولاتی را تولید کند که به طور یکپارچه با سایر محصولاتش همگام شوند.

اپل واچ قرار بود همان عملکرد گوشی هوشمند را بدون نیاز به توجه کامل کاربر ارائه دهد. در حالی که گوشی‌‌های هوشمند همه جوانب زندگی ما را تحت تأثیر قرار داده‌اند، اپل واچ امکان استفاده از امکانات را بدون وسواس فکری فراهم می‌کند. در حالت ایده‌آل، کاربران طوری که بسیاری از صاحبان گوشی‌‌های هوشمند درباره گوشی‌‌هایشان فکر می‌کنند، مدام به ساعت خود فکر نمی‌کنند.

شاید به این دلیل که نسل‌‌های قبلی عادت کرده بودند تا تکه‌ای از فناوری را به دور مچ خود ببندند، ساعت هوشمند راحت‌تر از سایر فناوری‌‌های پوشیدنی طرفدار پیدا کرد و این محبوبیت در حال افزایش است. این فناوری کمک کرد تا افرادی که مراقب سلامتی خود هستند، از ویژگی ردیابی سلامت که بسیاری از ساعت‌‌های هوشمند دارند، استقبال کنند.

فناوری پوشیدنی تقریباً به طور قطع فناوری آینده است که ساعت‌‌های مچی اولیه را به پیشگامان تکامل برای انقلاب آینده تبدیل می‌کند. از سوی دیگر، فرهنگ در پذیرش فناوری پوشیدنی کُند پیش رفته است و حتی گاهی اوقات نسبت به آن موضع خصمانه نشان داده است. انقلاب آینده ممکن است هنوز چندین سال طول بکشد.

مرحله بعدی ساعت‌‌های هوشمند قطعاً به توسعه ردیاب‌‌های پیچیده‌تر برای حوزه سلامت مربوط می‌شود. در حال حاضر ساعت‌‌های هوشمندی وجود دارند که می‌توانند فشارخون و ضربان قلب را با همان دقت دستگاه‌‌های فشارسنج مرسوم نشان دهند. به این ترتیب، تصور ردیاب‌‌های سلامتی که می‌توانند تمام فعالیت‌‌های بدن را به دقت اندازه‌گیری کنند و حتی بیماری‌ها را تشخیص دهند، چندان دشوار به نظر نمی‌رسد (مثل دستگاه tricorder در فیلم پیشتازان فضا!)

این سؤال ایجاد می‌شود که اگر فناوری پوشیدنی ما آنقدر پیشرفته باشد، آیا کسی اهمیت می‌دهد که ساعت چند است. چه زمانی یک ساعت مچی آنقدر پیچیده می‌شود که دیگر ساعت نباشد؟ و آیا در دنیایی که چنین پیشرفت‌‌هایی در تکنولوژیکی اجتناب‌ناپذیر است، آیا ساعت ساده غیرهوشمند هنوز جایی خواهد داشت؟

آینده ساعت‌‌های مکانیکی

گروهی از علاقه‌مندان به ساعت و متخصصان فناوری درباره اینکه آیا ساعت‌‌های هوشمند پایان کار ساعت‌‌های مکانیکی است گمانه‌زنی می‌کنند. تصور اینکه صدها (یا حتی هزاران) دلار برای یک ساعت مکانیکی خرج کنید، زمانی که ساعت‌‌های هوشمند خوب قیمتی بین 200 تا 500 دلار دارند، دشوار است. با این حال، مدام می‌شنویم که ساعت مکانیکی پابرجاست.

طول عمر ساعت مکانیکی در کنار کهنگی ظاهری همان دلیلی است که به آن کمک کرد تا از انقلاب کوارتز و ظهور تلفن‌‌های همراه جان سالم به در ببرد: مردم ظاهرش را دوست داشتند، در حالی که ساعت‌‌های هوشمند به زیبایی‌شناسی آیفون‌ها و فناوری‌‌های دیگر از این دست متکی هستند. بسیاری از ساعت‌سازان گذشته را پذیرفته‌اند.

برند‌های قدیمی ساعت مانند رولکس، برایتلینگ، آی‌دبلیوسی و شافهاوزن (همه سوئیسی)، و همچنین نوپا‌های مدرن مانند وایس (آمریکایی) و دنیل ولینگتون (سوئدی)، با طراحی‌‌های خود صنعت ساعت را به عقب برگردانده‌اند یا در حال تکرار سبک‌‌های دهه‌ها (یا حتی قرون) گذشته هستند یا سبک‌‌های مدرن خود را با الهام از طرح‌‌های کلاسیک ارائه می‌کنند.

به ویژه شرکت‌‌های جدیدتر دریافته‌اند که نسل هزاره عاشق ساعت‌‌های کلاسیک است.

دنیل ولینگتون در سال 2011 تاسیس شد، اما در سال 2017 به عنوان سریع ترین شرکت در حال رشد در اروپا شناخته شد. این شرکت ساعت‌‌های هوشمند یا ساعت‌‌های اتمی خیلی دقیق نمی‌سازد. آنها حتی از تیتانیوم نشکن و بادوام برای ساخت ساعت استفاده نمی‌کنند. هیچ چیزی در مورد ساعت‌‌های آنها فریاد «جدیدترین»، «عالی‌ترین» یا «پیشرفته‌ترین» سر نمی‌دهد و به نظر می‌رسد همین نقطه فروش است.

ساعت‌‌های آنها مانند Classic Petite Melrose به همین سادگی هستند. این ساعت آنالوگ از کوارتز ژاپنی است و تا عمق 30 متری در برابر آب مقاوم است. این ساعت مچی فاقد تجملات است، مگر اینکه ویژگی «بند قابل تعویض» را به حساب بیاورید و در عین حال فروش زیادی دارد. در عصر تکنولوژی‌‌های پیچیده، سادگی کامل این ساعت برای بزرگترین نسل جذابیت دارد.

دنیل ولینگتون تنها نیست. شرکت‌‌های جدید ساعت همیشه در حال ظهور هستند و اغلب آنها طرح‌‌های قدیمی و ساده را بیش از طرح‌‌های جدید و پیچیده می‌پذیرند.

آیا ساعت‌‌های مچی هیچ‌وقت منسوخ می‌شوند؟

طی پنج سال گذشته، روند نزولی جزئی (براساس حجم جستجوها در گوگل) برای ساعت‌‌های سنتی مشاهده می‌شود، در عین حال تقاضا برای ساعت‌‌های هوشمند افزایش یافته است.

ساعت‌‌های مچی پایداری قابل‌توجهی دارند، زیرا ساعت‌سازان دریافته‌اند که چگونه بر امواج مُد سوار شوند. موج جدید در دهه 80، ساعت‌‌های دیجیتال روباتیک بود. در آغاز قرن، ساعت‌ها شیک شدند. اکنون، بازار ساعت‌‌های مچی به دو شاخه مختلف منشعب می‌شود و در عین سادگی از فناوری پیشرفته بهره می‌برد. البته آنچه در حال حاضر محبوب است نشانی از اتفاقات بعدی نیست.

ساعت‌‌های هوشمند هیبریدی به عنوان تلفیقی از راحتی و ظاهر و سبک ساعت‌‌های آنالوگ سنتی، در حال حاضر در بازار پیشرفت کرده‌اند.

نسل زِد به همان اندازه که احتمال دارد ساعت مچی را غیرضروری بداند و آن را رد کند، ممکن است آن را به عنوان وسیله‌ای قدیمی و جذاب بپذیرد. برخی ادعا می‌کنند که ساعت‌ها در مقایسه با دقت دستگاه‌‌های دیجیتالی مانند گوشی‌‌های هوشمند، منسوخ یا حتی بی‌استفاده هستند.

شاید مرحله بعدی تکامل ساعت مچی چیزی کاملاً غیرمنتظره باشد. پیش‌بینی آینده ساعت مچی به این دلیل دشوار است که وسیله‌ای جانبی است و می‌تواند هزاران نوآوری به خود ببیند. مانند یک تی‌شرت یا یک جفت کفش، ساعت مچی یک فرم مشخص دارد، اما همه چیز چه در داخل و چه در خارج آن می‌تواند تغییر کند.

اگر ساعت مچی کاملاً از دور خارج شود، احتمالاً به دلیل پیشرفت تکنولوژیکی در حال تغییر است. اگر یک فناوری پوشیدنی چشمی مانند عینک گوگل مُد شود، تصور اینکه کسی ساعتی را روی مچ خود ببندد، سخت خواهد بود. کاربر ساعت را با تکان دادن چشمان خود می‌بیند. بنابراین، چرخاندن دست برای دیدن ساعت کاملاً دشوار به نظر می‌رسد.

گمان می‌کنم رسیدن چنین آینده‌ای مدت زیادی طول بکشد. در این میان، ساعت‌‌های مچی راهی برای جلب توجه پیدا می‌کنند و مشتریان جدیدی پیدا می‌کنند. آنها شیک، ظریف و منحصر‌به‌فرد هستند و هم شیفتگی ذاتی ما به تکنولوژی جدید و هم عشق نوستالژیک ما به دوران گذشته را در خود دارند.

بنابراین، آیا ساعت مچی منسوخ شده است؟ اگر آنها را به سودمندترین کارکردشان – گفتن زمان- مختصر کنیم، شاید ساعت‌‌های مچی دیگر از نظر فنی ضروری نباشند. اما ساعت‌‌های مچی از زمان ایجاد ساعت وجود داشته‌اند و بسیار فراتر از آنها هستند. اگر سؤال این است که آیا ساعت‌‌های مچی کاربرد خود را از دست داده‌اند، من می‌گویم نه. نه الان و نه شاید هیچ‌وقت.