ساعت‌های رولکس، همیشه نمادی از تلفیق تجمل و نوآوری‌های تکنولوژیک بوده‌اند. این برند کاری کرده که دیگر لازم نباشد با ترس و لرز و وسواس با ساعت رولکس‌تان رفتار کنید؛ رولکس محصولاتش را طوری طراحی کرده که در عین حفظ همان سطح از لوکس بودن که از آن انتظار می‌رود، کاملاً جان‌سخت و بادوام باشند. شاید بیش از هر چیز دیگری، شهرت بی‌چون‌وچرای ساعت‌های رولکس به توانایی آن‌ها در تحمل شرایط سخت و طاقت‌فرسا برمی‌گردد. محصولات این برند واقعاً به بلندترین، عمیق‌ترین، گرم‌ترین و سردترین نقاط روی کره‌ی زمین سفر کرده‌اند و به راحتی از پس خشن‌ترین محیط‌هایی که سیاره ما می‌تواند ارائه دهد، برآمده‌اند. و کلید بخش بزرگی از این موفقیت را می‌توان به یک اختراع نسبت داد که ایده آن در سال ۱۹۲۶ شکل گرفت: قاب اویستر (Oyster).

این نوآوری نسبتاً ساده، که در ۹۰ سال گذشته تغییر چندانی نکرده، بیش از هر چیز دیگری در تاریخ، به محبوبیت ساعت‌های مچی کمک کرد. اما فراتر از آن، این اختراع به ستون فقرات تقریباً تمام چیزهایی تبدیل شد که رولکس از آن زمان تا به حال ساخته است – و یکی از اصلی‌ترین مشکلات پیش روی هر ساعت‌ساز مکانیکی را حل کرد: مقاومت در برابر آب.

قاب ضدآب اویستر (Oyster)

قبل از معرفی قاب اویستر، ساعت‌های جیبی تقریباً تنها گزینه‌ی آقایان بودند. نه به خاطر کاربردی بودنشان، بلکه به خاطر سطح محافظتی که ارائه می‌دادند. خاک، گرد و غبار و رطوبت همیشه از بزرگ‌ترین دشمنان موتور ساعت بوده‌اند و نگه داشتن ساعت جیبی در لباس، زمانی که استفاده نمی‌شد، به محافظت از قطعات داخلی ظریف آن کمک می‌کرد.

با این حال، در طول جنگ، کاربردی بودن مدلی که می‌شد روی مچ دست بست، ثابت شد، اما نمونه‌های اولیه نسبتاً شکننده بودند. این ساعت‌ها خیلی بیشتر از ساعت‌های جیبی در معرض عوامل محیطی قرار داشتند و مدل‌های اولیه اجازه می‌دادند گرد و غبار و آت‌وآشغال‌های روزمره به راحتی وارد قاب شده و به کالیبر (موتور) ساعت آسیب بزنند.

با ورود قاب اویستر، که زاییده فکر بنیان‌گذار رولکس، هانس ویلسدورف بود، همه چیز تغییر کرد. سیستم پیچ کردن بزل (زه)، درب پشتی و کوک ساعت به بدنه‌ی میانی، نه تنها یک سد نفوذناپذیر در برابر آلودگی‌های معمول ایجاد کرد، بلکه آنقدر مؤثر بود که سطحی از ضدآب بودن را فراهم کرد که تا آن زمان دیده نشده بود.

ویلسدورف که اهل تعارف در تبلیغات و بازاریابی نبود، از این ویژگی ساعت‌هایش در یک سری شیرین‌کاری‌های تبلیغاتی حسابی استفاده کرد. مشهورترین آن‌ها هنوز هم مربوط به سال ۱۹۲۷ است؛ زمانی که او یک شناگر جوان بریتانیایی به نام مرسدس گلایتز را متقاعد کرد تا یکی از مدل‌های اویستر او را با یک بند دور گردنش آویزان کند و اولین انسانی باشد که کانال مانش را شنا می‌کند. پس از ۱۰ ساعت غوطه‌ور بودن در آب‌های یخ‌زده، ساعت همچنان دقیق و بی‌نقص کار می‌کرد.

این فرمول اساسی در نسل‌های بعدی بهبود و به‌روزرسانی شد، تا به امروز که تمام مدل‌های کاتالوگ رولکس، به جز سری ساعت‌های رسمی (Dress Watch) سِلینی (Cellini)، حداقل تا عمق ۱۰۰ متر در برابر آب مقاوم هستند. این موضوع به طور کامل شعار اصلی شرکت را نشان می‌دهد: ساخت ساعت‌هایی که همزمان فوق‌العاده خوش‌تیپ و شیک و در عین حال آنقدر مقاوم هستند که بتوان هر روز از آن‌ها استفاده کرد.

آیا هیچ‌کدام از این مدل‌ها واقعاً به عمق ۱۰۰ متری زیر آب برده می‌شوند؟ نه، اما درجه‌ی بالای مقاومت در برابر آب فقط نشان‌دهنده‌ی عمقی که یک ساعت می‌تواند در آن غوطه‌ور شود نیست، بلکه گواهی بر استحکام کلی مهندسی آن است. این ویژگی برای نمایش توانایی و قدرت پشت تولید و دادن این آرامش خاطر به صاحب ساعت است که بعید است با چیزی روبرو شود که بتواند یکپارچگی ساعت او را به طور جدی به چالش بکشد.

بالاخره «ضدآب» (Waterproof) یا «مقاوم در برابر آب» (Water Resistant)؟

اگر به اندازه‌ی کافی در مورد کارکرد دقیق ساعت‌های مکانیکی، به خصوص مدل‌های غواصی، تحقیق کنید، با اصطلاحات «ضدآب» و «مقاوم در برابر آب» مواجه می‌شوید که به جای همدیگر استفاده می‌شوند. اما این دو یکی نیستند.

گفتن اینکه یک ساعت «ضدآب» است، به این معنی است که تحت هیچ شرایطی اجازه نمی‌دهد آب به داخل آن نفوذ کند. ادعایی که خب، غیرممکن است. اگر هر چیزی را به اندازه‌ی کافی در آب غوطه‌ور نگه دارید، بالاخره آسیب‌پذیر خواهد شد.

همه‌ی ساعت‌ها از تعدادی قطعه تشکیل شده‌اند که باید با هم چفت شوند. هر جایی که این قطعات به هم می‌رسند، یک نقطه‌ی ضعف بالقوه است که از نظر تئوری می‌تواند به رطوبت اجازه نفوذ دهد؛ چه شیشه‌ی یاقوت کبود باشد، چه درب پشتی قاب و به خصوص سرکوک (دسته کوک).

به همین دلیل، کلمه‌ی «ضدآب» (Waterproof) در دهه‌ی ۱۹۶۰ توسط کمیسیون تجارت فدرال آمریکا (FTC) برای ساعت‌ها ممنوع شد و با عبارت دقیق‌تر «مقاوم در برابر آب» (Water Resistant) جایگزین شد.

پس تفاوت در چیست؟

ساده بگوییم، ساعت‌های مقاوم در برابر آب یک درجه‌بندی دارند که اساساً تأیید می‌کند تا چه عمقی، در شرایط ایده‌آل، از ورود آب جلوگیری می‌کنند. تمام مدل‌های اویستر رولکس حداقل تا ۱۰۰ متر در برابر آب مقاوم هستند. سه مدل غواصی این برند – ساب‌مارینر (Submariner)، سی‌دِوِلِر (Sea-Dweller) و دیپ‌سی (Deepsea) – این رقم را به طور قابل توجهی بهبود بخشیده‌اند و به ترتیب تا ۳۰۰ متر، ۱۲۲۰ متر و ۳۹۰۰ متر مقاومت دارند.

پس، ضدآب بودن واقعی را نمی‌توان تضمین کرد، اما در مورد رولکس، بد نیست بدانید که در سال ۲۰۱۴، یک گردشگر بخت‌برگشته ساعت ساب‌مارینر خود را در یک سفر ماهیگیری در سواحل بریتیش کلمبیا، در اقیانوس آرام سرد گم کرد. ۱۴ ماه بعد، یک شرکت لایروبی آن را پیدا کرد، در حالی که تمام این مدت در عمق ۱۰۰ متری قرار داشت. با چند چرخش سرکوک (و برداشتن یک صدف بارناکل از روی بزل)، ساعت دوباره شروع به کار کرد!

هیچ ساعتی را نمی‌توان واقعاً ضدآب در نظر گرفت، اما یک ساعت غواصی رولکس به نزدیک‌ترین چیزی که هر کسی می‌تواند واقع‌بینانه انتظار داشته باشد، رسیده است.

مقیاس‌های مختلف مقاومت در برابر آب

بسته به سازنده، مقاومت ساعت در برابر آب را به یکی از سه روش زیر خواهید دید:

• متر (Meters)
• اتمسفر (ATM)
• بار (Bar)

متر رایج‌ترین واحد است که معمولاً با حرف «M» (چه کوچک و چه بزرگ) نشان داده می‌شود و به عمق واقعی که ساعت می‌تواند تحمل کند اشاره دارد. این همان سیستمی است که روی مدل‌های رولکس می‌بینید و معادل آن به فوت (feet) هم کنارش نوشته شده است. مثلاً ۱۰۰ متر برابر با ۳۳۰ فوت است.

ATM مخفف «اتمسفر» و واحدی برای فشار است. ۱ اتمسفر تقریباً معادل فشاری است که در عمق ۱۰ متری تجربه می‌شود. پس ۱۰ اتمسفر همان ۱۰۰ متر یا ۳۳۰ فوت است.

بار یکی دیگر از واحدهای اندازه‌گیری فشار است که به ندرت روی ساعت‌ها دیده می‌شود اما هنگام صحبت در مورد پر کردن کپسول‌های اسکوبا کاملاً رایج است. ۱ بار تقریباً معادل ۱ اتمسفر است.

معنی هر درجه‌بندی مقاومت در برابر آب چیست؟

اگر به غواصی به عنوان یک ورزش علاقه دارید، شاید گاهی از خودتان بپرسید چرا یک ساعت باید تا ۱۰۰ متر مقاوم باشد، چه برسد به درجه‌بندی‌های ترسناک مدل‌هایی مثل رولکس سی‌دِوِلِر یا دیپ‌سی.

حداکثر عمق توصیه‌شده توسط اکثر سازمان‌ها برای غواصی تفریحی با هوا، کمتر از ۴۰ متر است و حتی رکورد جهانی فعلی کمی بیش از ۳۰۰ متر است. پس، در تئوری، افراد بسیار کمی توانایی یا صلاحیت این را دارند که یک ساعت رولکس را از درجه‌بندی اعلام‌شده‌اش فراتر ببرند. اما باز هم، همه چیز به فشار برمی‌گردد. اگر به نحوی به عمق ۱۰۰ متری بروید و فشار بیشتری را تجربه کنید، این احتمال وجود دارد که آب به قاب نفوذ کرده و باعث آسیب شود.

تمام ساعت‌ها در ابتدا تحت شرایط سخت آزمایشگاهی، با استفاده از فشار ثابت (یعنی بدون حرکت) و در حالی که کاملاً نو هستند، گواهی مقاومت می‌گیرند. شرایط دنیای واقعی می‌تواند با محیط آزمایشگاهی متفاوت باشد و با بالا رفتن سن قطعات (به خصوص واشرها)، مقاومت در برابر آب ممکن است کاهش یابد. پس با ساعت‌هایی که درجه‌بندی‌های مختلف دارند چه فعالیت‌هایی می‌توانید انجام دهید؟

۵ درجه‌بندی رایج مقاومت در برابر آب

بیشتر سازندگان ساعت از همین پنج درجه‌بندی استفاده می‌کنند، هرچند گاهی ممکن است مقادیر دیگری را برای مدل‌های خاص ببینید. با این حساب، این‌ها رایج‌ترین درجه‌بندی‌های عمقی هستند که احتمالاً با آن‌ها روبرو می‌شوید.

• ۳۰ متر (۱۰۰ فوت، ۳ بار، ۳ اتمسفر)
  پایین‌ترین سطح مقاومت و چیزی که از هر ساعتی انتظار می‌رود. باید در برابر باران و شستشوی معمولی دست مقاومت کند، اما نه خیلی بیشتر از این. تماس اتفاقی با رطوبت مشکلی ندارد، اما توصیه نمی‌شود با ساعتی که مقاومت ۳۰ متری دارد شنا کنید.
• ۵۰ متر (۱۶۵ فوت، ۵ بار، ۵ اتمسفر)
  هنوز هم مقاومت بسیار پایینی است، اما اگر شنای شما شدید نباشد، مشکلی پیش نمی‌آید. از هر نوع ورزش آبی پربرخورد مانند جت اسکی یا شیرجه زدن در استخر خودداری کنید. در حالی که یک ساعت با مقاومت ۵۰ متری برای شنای سبک مناسب است، برای غواصی اسکوبا مناسب نیست.
• ۱۰۰ متر (۳۳۰ فوت، ۱۰ بار، ۱۰ اتمسفر)
  این سطح از مقاومت، عالیه و تقریباً در همه‌ی شرایط روزمره از ساعت شما محافظت می‌کند. برای شنا و غواصی سطحی (Snorkeling) مناسب است، اما هنوز برای فعالیت‌هایی با تغییرات فشار دینامیک مانند شیرجه از ارتفاع یا غواصی اسکوبا ایده‌آل نیست. هرچند یک ساعت با مقاومت ۱۰۰ متری (با فرض نو بودن واشرها) می‌تواند برای غواصی اسکوبا استفاده شود، اما اکثر ساعت‌هایی که برای اسکوبا طراحی شده‌اند، درجه‌بندی‌های بالاتری دارند.
• ۲۰۰ متر (۶۶۰ فوت، ۲۰ بار، ۲۰ اتمسفر)
  حداقل سطح مورد نیاز برای غواصی اسکوبا. یک ساعت با درجه مقاومت ۲۰۰ متری به خوبی در برابر تماس روزمره با رطوبت محافظت می‌شود و علاوه بر اسکوبا، می‌توان از آن در حین ورزش‌های آبی پربرخورد نیز استفاده کرد.
• ۳۰۰ متر و بالاتر (۱۰۰۰ فوت، ۳۰ بار، ۳۰ اتمسفر)
  هر ساعتی با مقاومت ۳۰۰ متر یا بیشتر می‌تواند برای تمام ورزش‌های آبی و همچنین فعالیت‌های غواصی عمیق‌تر و طولانی‌تر استفاده شود. به استثنای غواصی اشباع (Saturation Diving) – یک شکل نخبه و بسیار تخصصی از غواصی تجاری که در آن غواصان دوره‌های طولانی را در اتاقک‌های خشک و با تنفس مخلوط گازهای مختلف می‌گذرانند – درجه‌بندی ۳۰۰ متر برای غواصی حرفه‌ای اسکوبا بیش از حد کافی است.

ساعت‌های رولکس و درجه مقاومت آن‌ها در برابر آب

خب، با توجه به این درجه‌بندی‌ها، کاتالوگ رولکس چه وضعیتی دارد؟

در زیر، هر مجموعه و مقاومت آن در برابر آب را لیست کرده‌ایم.

• رولکس سِلینی (Rolex Cellini)
  • خانواده‌ی ساعت‌های کاملاً رسمی (Dress Watch) رولکس.
  • سایز قاب: ۳۹ میلی‌متر
  • جنس: فقط طلای ۱۸ عیار
  • مقاومت در برابر آب: ۵۰ متر

• رولکس دیت‌جاست (Rolex Datejust)
  • پرفروش‌ترین مدل رولکس در تمام دوران و یک ساعت روزمره‌ی بی‌نقص.
  • سایز قاب: ۲۸ میلی‌متر (لیدی-دیت‌جاست)، ۳۱، ۳۶ و ۴۱ میلی‌متر
  • جنس: استیل اویستر، رولِسور (دو رنگ)، یا طلای ۱۸ عیار
  • مقاومت در برابر آب: ۱۰۰ متر / ۳۳۰ فوت

• رولکس دیپ‌سی سی‌دِوِلِر (Rolex Deepsea Sea-Dweller)*
  • عملاً یک تانک! دیپ‌سی با ابهت‌ترین ساعت رولکس است و تقریباً از هر چیزی جان سالم به در می‌برد.
  • سایز قاب: ۴۴ میلی‌متر
  • جنس: فقط استیل اویستر
  • مقاومت در برابر آب: ۳۹۰۰ متر / ۱۲,۸۰۰ فوت

• رولکس سی‌دِوِلِر (Rolex Sea-Dweller)*
  • مجهز به شیر خروج هلیوم (Helium Escape Valve)، رولکس سی‌دِوِلِر برای تحمل فشارهای خردکننده‌ی غواصی اشباع ساخته شده است.
  • سایز قاب: ۴۳ میلی‌متر
  • جنس: استیل اویستر و رولِسور (دو رنگ)
  • مقاومت در برابر آب: ۱۲۲۰ متر / ۴۰۰۰ فوت

نگاهی سریع به سرکوک‌ها (Crowns)

یکی از عوامل حیاتی موفقیت قاب اویستر رولکس و توانایی آن در دور نگه داشتن آب از قطعات داخلی، امنیت سرکوک (دسته کوک) است. به طور سنتی، سرکوک همیشه «پاشنه‌ی آشیل» طراحی ساعت بوده؛ یک نقطه‌ی ورود آسان برای رطوبت و انواع و اقسام چیزهایی که نمی‌خواهید نزدیک یک موتور ظریف باشند.

نمونه‌های اولیه‌ی قاب اویستر دارای یک سیستم سرکوک پیچی انحصاری بودند که با یک واشر فلزی به طور ایمن در یک لوله در بدنه‌ی میانی ساعت محکم می‌شد تا یک مهر و موم ضدآب ایجاد کند. وقتی اولین ساب‌مارینر در سال ۱۹۵۳ ساخته شد، این سیستم باید برای تحمل فشارهای بیشتر تقویت می‌شد، بنابراین رولکس سرکوک توئین‌لاک (Twinlock) را ابداع کرد که با یک سیستم واشر دوم در داخل لوله، دو منطقه‌ی آب‌بندی شده ایجاد می‌کرد. اورینگ‌ها (O-rings) نیز از مواد مصنوعی ساخته شدند تا سد قوی‌تری تشکیل دهند.

در سال ۱۹۷۰، با معرفی سی‌دِوِلِر، رولکس دوباره سرکوک‌های خود را تقویت کرد و سرکوک تریپ‌لاک (Triplock) را معرفی کرد که (حدس زدید) با یک سیستم واشر جدید، سه منطقه‌ی آب‌بندی شده برای جلوگیری از نفوذ رطوبت ایجاد می‌کرد. این بار، دو واشر در لوله‌ی قاب و سومی زیر خود سرکوک قرار دارد.

همانطور که می‌توانید تصور کنید، سه مدل غواصی تخصصی رولکس از سرکوک تریپ‌لاک برای تضمین مقاومت باورنکردنی خود در برابر آب استفاده می‌کنند، اما تعدادی از ساعت‌های دیگر کاتالوگ نیز از آن بهره می‌برند. ساعت‌هایی که در لیست ما با ستاره (*) مشخص شده‌اند (دو مدل یات‌مستر، جی‌ام‌تی-مستر II و دیتونا) همگی به سرکوک تریپ‌لاک مجهز هستند، در حالی که فقط تا ۱۰۰ متر مقاومت دارند. در مورد آن‌ها، تصمیم برای استفاده از تریپ‌لاک می‌تواند تا حدی یک انتخاب زیبایی‌شناختی باشد. سرکوک تریپ‌لاک از توئین‌لاک بزرگ‌تر است و تناسب بهتری با بقیه‌ی اجزای ساعت دارد.

چه چیزهایی می‌توانند مقاومت ساعت در برابر آب را تحت تأثیر قرار دهند؟

همانطور که تأکید کردیم، درجه مقاومت ساعت شما فقط تحت شرایط خاصی اعمال می‌شود. می‌توانید آن را مانند ارقام مصرف سوخت که خودروسازان برای مدل‌های کاملاً نو خود اعلام می‌کنند در نظر بگیرید. آن‌ها در محیط‌های کاملاً کنترل‌شده آزمایش شده‌اند تا حداکثر بازدهی را داشته باشند، چیزی که تکرار آن در زندگی روزمره بسیار دشوار است.

در مورد ساعت‌ها هم همین‌طور است و بسیاری از چیزهایی که بر عملکرد خودرو تأثیر می‌گذارند، در اینجا نیز صدق می‌کنند. در زیر، عواملی را که می‌توانند مقاومت مؤثر در برابر آب را کاهش دهند، شرح می‌دهیم.

سن ساعت

باز هم به قیاس خودرو برگردیم؛ شما از یک مدل ۱۰ یا ۲۰ ساله انتظار ندارید که همان مصرف سوخت یک مدل صفر کیلومتر را داشته باشد. در مورد یک ساعت قدیمی (وینتیج)، معمولاً امن‌تر (و ارزان‌تر) است که فرض کنید دیگر همان سطح مقاومت در برابر آب را که در زمان نو بودن داشتند، ندارند. با گذشت زمان، واشرها و درزبندهای آن‌ها انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهند و در نتیجه توانایی‌شان برای ایجاد یک مهر و موم محکم کاهش می‌یابد. به همین دلیل حیاتی است که هر ساعتی، به خصوص مدل‌های قدیمی‌تر، به طور منظم سرویس شود – که در ادامه بیشتر به آن خواهیم پرداخت.

گرما

شاید وسوسه‌انگیز باشد، ولی پوشیدن رولکس زیر دوش آب گرم یا توی جکوزی اصلاً فکر خوبی نیست. واضح است که مشکل اینجا عمق نیست، بلکه گرماست. تغییرات دمایی شدید، مانند ورود به سونا یا پریدن در جکوزی، می‌تواند فرسودگی واشرهای ساعت شما را تسریع کند. اگرچه رولکس از فلوئوروپلیمرهای پیشرفته برای واشرهایش استفاده می‌کند که به ویژه در برابر خوردگی، مواد شیمیایی، گرما و سرما مقاوم هستند، اما هیچ ماده‌ای نمی‌تواند ۱۰۰٪ تضمین کند که در نهایت تخریب نمی‌شود یا شکل خود را از دست نمی‌دهد. علاوه بر این، کف صابون می‌تواند کشش سطحی واشرها را کاهش دهد و به طور بالقوه به پرداخت خارجی ساعت نیز آسیب برساند.

قطعات و لوازم جانبی غیر اصلی (Aftermarket)

این یکی دیگر کاملاً منطقی است. تأسیسات تولیدی رولکس از پیشرفته‌ترین کارخانه‌های صنعتی در جهان هستند و میلیون‌ها فرانک سوئیس برای اطمینان از بی‌نقص بودن هر قطعه‌ای که در آنجا ساخته می‌شود، هزینه شده است. و مهم‌تر از همه، این قطعات با تلورانس‌هایی که در حد میکرون اندازه‌گیری می‌شوند، با هم چفت می‌شوند. فقط این توجه به جزئیات، همراه با آزمایش‌های سختی که هر ساعت تحت آن قرار می‌گیرد، به این برند اجازه می‌دهد تا چنین ادعاهایی در مورد عملکرد خود داشته باشد. وقتی شروع به جایگزینی اجزای مختلف یک رولکس با جایگزین‌های متفرقه یا غیر اصلی می‌کنید، ریسک واقعی کاهش مقاومت ساعت در برابر آب وجود دارد.

سرکوک

شاید شایع‌ترین علت نفوذ آب به یک رولکس، فراموش کردن پیچاندن و بستن سرکوک پس از تنظیم یا کوک کردن ساعت باشد – و متأسفانه این اتفاق به راحتی می‌افتد. هر خوره‌ی ساعتی به شما بگوید که حداقل یک بار این اشتباه را نکرده، احتمالاً دارد دروغ می‌گوید. اگر خوش‌شانس باشید، قبل از هرگونه آسیبی متوجه می‌شوید، و با سیستم‌های توئین‌لاک و تریپ‌لاک، ساعت‌های رولکس از نظر تئوری حتی با باز بودن سرکوک نیز در برابر آب مقاوم هستند. با این حال، یک سرکوک باز را با هر یک از عوامل دیگر مانند واشرهای قدیمی، واشرهای تحت تأثیر گرما، یا حتی فقط حرکت اتفاقی سرکوک باز ترکیب کنید، و این یک دستورالعمل برای فاجعه است. این یکی از آن چیزهایی است که باید مغزتان را تمرین دهید تا به خاطر بسپارد، امیدوارم قبل از اینکه با یک صورتحساب تعمیر سنگین روبرو شوید.

سرویس دوره‌ای؛ کلید اصلی ماجرا

بهترین راه برای محافظت از مقاومت ساعت شما در برابر آب، همیشه پایبندی به یک برنامه‌ی سرویس منظم است. خب، چقدر منظم؟ بستگی دارد.

از سال ۲۰۱۵، رولکس فاصله‌ی ۱۰ ساله بین سرویس‌ها را توصیه می‌کند، که یک فاصله‌ی زمانی عظیم و طولانی‌ترین در این صنعت است. این گواهی بر این است که این برند چقدر به مهندسی خود اطمینان دارد. هر ساعت جدید همچنین از تاریخ خرید دارای گارانتی پنج ساله است، اما این گارانتی خطای کاربر را شامل نمی‌شود.

یادتان باشد که گارانتی برای چیزی که رولکس «استفاده در زندگی واقعی» می‌نامد، اعمال می‌شود. اگر ساعت را تحت شرایط بسیار سختی قرار دهید، به خصوص اگر ضربه‌ی شدیدی ببیند (چیزی که می‌تواند به یک واشر داخلی بدون هیچ نشانه‌ی خارجی آسیب برساند)، آنگاه افزایش تعداد بازرسی‌ها و سرویس‌ها بسیار توصیه می‌شود. علاوه بر این، ساعت‌های قدیمی‌تر به مراقبت بیشتری نیاز دارند. قطعات وینتیج از یک سرویس حداقل هر پنج تا هفت سال بهره‌مند خواهند شد.

صرف نظر از سن مدل شما، ارزش دارد که حداقل هر سال آن را از نظر فشار تست کنید. این یک سرویس ساده و ارزان است که اکثر مراکز تعمیر ارائه می‌دهند و یکپارچگی واشرهای ساعت را آزمایش می‌کند تا بتوانید هر کدام را که لازم است تعویض کنید.

آب وارد رولکس من شد. چه کار کنم؟

گاهی اوقات، مهم نیست چقدر مراقب باشید، شانس با شما یار نیست و بدترین اتفاق ممکن می‌افتد. اگر آب وارد ساعت شما شود، احتمالاً اولین چیزی که متوجه می‌شوید کمی بخار یا مه‌گرفتگی زیر شیشه است. ممکن است سرنخ‌های دیگری نیز وجود داشته باشد، مانند از دست دادن درخشش شب‌نمای عقربه‌ها یا لرزیدن یا توقف کامل آن‌ها.

وقتی هر یک از این علائم را مشاهده کردید، زمان حرف اول را می‌زند. آب شور سریع‌تر از آب شیرین باعث خوردگی می‌شود، اما هر کدام که راه خود را به داخل پیدا کرده باشد، اگر به سرعت به آن رسیدگی نشود، پتانسیل آسیب جدی را دارد. موتور ساعت از قطعات بسیار ظریفی تشکیل شده و حتی کوچک‌ترین اثری از زنگ‌زدگی ناشی از آسیب آب، آن‌ها را تقریباً غیرقابل تعمیر می‌کند.

کاری که در ادامه انجام می‌دهید به این بستگی دارد که فکر می‌کنید آب چه مدت در داخل بوده و چقدر ممکن است باشد. اگر فکر می‌کنید مقدار کمی است و فقط برای مدت کوتاهی (مثلاً یک یا دو روز) آنجا بوده، ممکن است بتوانید با خشک کردن ساعت، خودتان مشکل را حل کنید. آن را رو به بالا در یک مکان گرم قرار دهید؛ نه خیلی داغ، زیرا این می‌تواند مشکلات بیشتری ایجاد کند. به عنوان جایگزین، می‌توانید ساعت را در نوعی ماده‌ی رطوبت‌گیر مانند برنج خشک و نپخته یا خاک گربه‌ی سیلیکا ژل خالص (ترجیحاً استفاده نشده) غوطه‌ور کنید. این‌ها ممکن است به جذب رطوبت از حساس‌ترین قطعات کمک کنند، اما اگر مراقب نباشید، خطر ورود ذرات به داخل موتور نیز وجود دارد.

با تمام این حرف‌ها، ما همیشه توصیه می‌کنیم که در اسرع وقت به یک ساعت‌ساز معتبر مراجعه کنید، صرف نظر از اینکه فکر می‌کنید نفوذ آب چقدر بد بوده است. از بیرون، غیرممکن است که بگویید چقدر آب به داخل قاب نفوذ کرده است. رساندن ساعت‌تان به یک مرکز خدمات در سریع‌ترین زمان ممکن، می‌تواند تفاوت بین پرداخت هزینه‌ی یک بازرسی کلی و تعویض چند چرخ‌دنده، یا مواجه شدن با یک صورتحساب تعمیر هنگفت باشد.

یک ساعت‌ساز حرفه‌ای می‌تواند مدل شما را باز کند، هر قطعه را خشک و تمیز کند – که احتمالاً حداقل ۱۰۰ قطعه هستند – و سپس آن را به درستی دوباره مونتاژ کند. اگرچه ارزان‌ترین روز شما نخواهد بود، اما می‌تواند هزینه‌ی کمی برای بازگشت به خانه با یک رولکس سالم و کارا باشد.

حرف آخر در مورد مقاومت در برابر آب و ساعت‌های رولکس

برای بسیاری از مردم، رولکس واقعاً حرف آخر در ساعت‌هایی است که برای مقاومت در برابر هر چیزی طراحی شده‌اند. این برتری به طور تصادفی به دست نیامده، بلکه نتیجه‌ی نهایی بیش از یک قرن نوآوری، تحقیق و آزمایش خستگی‌ناپذیر است. در بخش ساعت‌های مکانیکی لوکس، به سختی می‌توانید برند دیگری را پیدا کنید که بتواند با رولکس، به ویژه از نظر مقاومت در برابر آب، رقابت کند.

همانطور که دیدیم، یک ساعت «مقاوم در برابر آب» به همان دلیلی «ضدآب» نیست که فولاد ضدزنگ (Stainless Steel) «ضد لک» نیست. اگر به درستی از آن مراقبت نشود، رطوبت یا گرد و غبار بدون توجه به هر چیزی می‌توانند وارد رولکس شما شوند، و این به ویژه اگر سرویس‌های دوره‌ای را برای مدتی طولانی پس از فاصله‌ی زمانی توصیه‌شده نادیده بگیرید، صادق است.

با این حال، به لطف شهرت این برند در مهندسی بیش از حد (Over-engineering)، همراه با نسل‌ها صرف کمال بخشیدن به تکنیک‌های تولید، ساعت‌های رولکس همچنان یک همراه ایده‌آل و مادام‌العمر در تقریباً هر محیطی هستند. یکی از این شاهکارهای مهندسی، مقاومت خارق‌العاده در برابر فشار آب است. در ۲۶ مارس ۲۰۱۲، کاوشگر Deepsea Challenger یک نمونه اولیه از ساعت رولکس به نام Sea-Dweller Deepsea Challenge را به عمق ۱۰,۸۹۸ متری برد. ساعت در برابر فشار آب مقاومت کرد و با همان دقت متمایز رولکس به کار خود ادامه داد. این عمیق‌ترین نقطه‌ای است که بشر تاکنون کاوش کرده، و یک رولکس آنجا بوده است.